मसान

 

मसान

म शून्यको काखमा एक्लो मसान,

न धुँवा,

 न आगो, 

न त जीवनको प्रमाण।

सपनाको छालले बगाएको म एक अर्थहीन कथा,

बाँच्न खोज्दै एक जिउँदो लास।

कुन व्यथा लुकाऊँ, 

कुन आँसु पिऊँ?

भोक त मनको थियो, तर पेटै रित्तो भयो।

घामको झुल्कोले मलिन गरा चुम्दैन,

न जूनको किरणले यो निश्पट्ट हृदय छुन्छ,

म मौनताको बादल, गहिरो कालो,

जहाँ बिजुली पनि चम्किन डराउँछ।

म शब्दको नदी, 

तर हराएको बहाव,

भित्रै गुम्सिएर शून्यमा विलाएको प्रभाव।

कुन काव्यको गीत गाऊँ?

कुन स्वरले यो निशब्दता तोडूँ?

म ती पुरानो शिलालेखका अक्षर,

जो समयको धुलोले पुरिएर अर्थहीन बने।

एक जीवनको,

एक मृत्युको,

बीचमा उभिएको म,

न यो पारि न त्यो पारि।

म एउटा गोधूलि,

जहाँ न त दिनको उमंग छ,

न रातको शान्ति।

कसैले सम्झनु पर्दैन मलाई,

कसैले बिर्सनु पनि पर्दैन।

म ती ओझेलका घाँसका बीउ,

जसले ढुंगाको मुटु चिर्न जान्दछन्।

तर आफ्नै जरामा सखाप हुने नियति बोकेर।

मलाई अब न केही चाहिन्छ,

न केही खोज्नुछ।

म केवल एउटा मसान,

जहाँ

 जीवनको कथा

र मृत्युको मौनता

संगै सुत्छ।